‘ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବା ସ୍ଥିତିରେ ଥିଲି’

ମୁମ୍ୱାଇ: ବଲିଉଡରେ ନେପୋଟିଜିମକୁ ନେଇ ବିବାଦ ଚାଲିଥିବା ବେଳେ ଜଣେ ଆଗ ଧାଡ଼ିର ଅଭିନେତା ମନୋଜ ବାଜପେୟୀ ନିଜ କ୍ୟାରିଅରର ସଂଘର୍ଷ କଥା ଶେୟାର କରିଛନ୍ତି। ଦିନ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଭଡା ଦେବା ପାଇଁ ଟଙ୍କା ନଥିଲା ବୋଲି କହିଛନ୍ତି। ସ୍ଥିତି ଏମିତି ହୋଇଥିଲା ଯେ ଉଭୟ ସଂଘର୍ଷ ଏବଂ ଅସୁବିଧା ଦେଖି ସେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଥିବା ସାଙ୍ଗ ଓ ସହଯୋଗୀ ତାଙ୍କୁ କଷ୍ଟଦାୟକ ସ୍ଥିତିରୁ ଓହରିବାରେ ସହଯୋଗ କରିଥିଲେ ବୋଲି ସେ କହିଛନ୍ତି।

ସେ କହିଛନ୍ତି, ଅଭିନୟ ହେଉଛି ତାଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟତ, 9 ବର୍ଷ ବୟସରେ ସେ ଏହା ଜାଣିବାକୁ ପାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ବାପା ଜଣେ ଚାଷୀ। ତାଙ୍କର 5 ଭାଇ ଭଉଣୀଙ୍କ ସହ ବିହାରର ଏକ ଗାଁରେ ବଢ଼ିଥିଲେ ବୋଲି ସେ କହିଛନ୍ତି। ଗାଁ ସ୍କୁଲରେ ତାଙ୍କର ପାଠ ପଢ଼ା ହୋଇଛି। ସହରକୁ ଆସିବା ବେଳେ ସିନେମା ହଲକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା ରଖନ୍ତି। ସେ ଅମିତାଭ ବଚ୍ଚନଙ୍କର ଜଣେ ବଡ଼ ଫ୍ୟାନ୍ ଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପରି ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ବୋଲି ସେ କହିଛନ୍ତି।

ଆର୍ଥିକ ସ୍ଥିତି ଭଲ ନଥିବାରୁ ସେ ପାଠ ପଢ଼ିବାର ଇଚ୍ଛାକୁ ମାରି ଦେଇଥିଲେ। ଏହାପରେ ସେ ଦିଲ୍ଲୀକୁ ଆସି ଦିଲ୍ଲୀ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଥିଏଟର କୋର୍ସରେ ଆଡମିଶନ କରିଥିଲେ।

ନ୍ୟାସନାଲ ସ୍କୁଲ ଅଫ୍ ଡ୍ରାମାରୁ ସେ ତିନିଥର ରିଜେକ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ। ଏହାପରେ ସେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେହି ରାତିରେ ମୋ ପାଖରେ ଥିବା ସାଙ୍ଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏକୁଟିଆ ଛାଡି ନଥିଲେ। ଏହାପରେ ତାଙ୍କ ମନରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଥିଲା। ସେ ପଣ କରିଥିଲେ ଫିଲ୍ମ ଇଣ୍ଡଷ୍ଟ୍ରିରେ ପ୍ରବେଶ ନକରିବା ଯାଏ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରିବେ। ସେହିବର୍ଷ ମନୋଜ ଏକ ଚା’ ଦୋକାନରେ ଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ତିମାଂଶୁ ଏକ ସ୍କୁଟରରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲେ। ଶେଖର କାପୁର ମୋତେ ‘ବ୍ୟାଣ୍ଡିଟ୍ କୁଇନ’ରେ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ବୋଲି ସେ କହିଥିଲେ। ଏହାପରେ ସେ ମୁମ୍ବାଇ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିବା କହିଥିଲେ ତିମାଂଶୁଙ୍କୁ।

ମୁମ୍ବାଇକୁ ଆସିବା ପରେ ମନୋଜ ପାଞ୍ଚ ଜଣଙ୍କ ସହ ଗୋଟିଏ ଚାଳ ଘରେ ରହି କାମ ଖୋଜିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ କୌଣସି କାମ ମିଳୁନଥିଲା।

ସେ ଆହୁରି କହିଛନ୍ତି, ଥରେ ଏକ ବିଜ୍ଞାପନ ଏଜେନ୍ସି ମୋର ଫଟୋ ଚିରି ଦେଇଥିଲା ଏବଂ ଗୋଟିଏ ଦିନରେ ତିନୋଟି ପ୍ରଜେକ୍ଟ ଛଡ଼ାଇ ନିଆଯାଇଥିଲା। ପ୍ରଥମ ସଟ୍ ପରେ ତାଙ୍କୁ ବାହାର କରିଦିଆଯାଇଥିଲା। ହିରୋଙ୍କ ଭଳି ମୁହଁ ନାହିଁ ବଡ଼ ପରଦାରେ ଆସିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିଲା। ସ୍ଥିତି ଏମିତି ହୋଇଥିଲା ଯେ ଭଡା ଦେବାକୁ ମଧ୍ୟ ଟଙ୍କା ନଥିଲା କି ଖାଇବାକୁ ପଇସା ନଥିଲା। ହେଲେ ସଫଳତାର ଭୋକ ଅଧିକ ଥିବାରୁ ସେ ଏସବୁକୁ ଖାତିର କରିନଥିଲେ।

ମୁମ୍ୱାଇରେ ଏମିତି 4 ବର୍ଷ ଧରି ସଂଘର୍ଷ ବାଜପେୟୀ ସଂଘର୍ଷ କରିଥିଲେ। ଏହାପରେ ମହେଶ ଭଟ୍ଟଙ୍କ ସିରିଏଲ ‘ସ୍ୱାଭିମାନ’ରେ ରୋଲ୍ କରିବା ସୁଯୋଗ ମିଳିଥିଲା। ଏହି ସିରିଏଲ ସେତେବେଳେ ଦୂରଦର୍ଶନରେ ଦେଉଥିଲା। ଗୋଟିଏ ଏପିସୋଡ ପାଇଁ 1500 ଟଙ୍କା ମିଳୁଥିଲା। ଏହାପରେ ‘ସତ୍ୟା’ ଫିଲ୍ମ ଜରିଆରେ ମନୋଜ ଫିଲ୍ମରେ ସୁଯୋଗ ପାଇଥିଲେ। ଏହା ପରେ ସେ ମୁମ୍ବାଇରେ ଏକ ଘର କିଣିଥିଲେ। ଏବେ ସୁଦ୍ଧା ସେ 67 ଟି ଫିଲ୍ମ କରିଥିବା କହିଛନ୍ତି।  ଦିନେ ଏହା କରିବେ ବୋଲି ଛୋଟ ବେଳେ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲେ ଆଉ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ପରେ ଶେଷରେ ସେ ସଫଳ ହୋଇଥିବା କହିଛନ୍ତି।

 

View this post on Instagram

 

“I’m a farmer’s son; I grew up in a village in Bihar with 5 siblings–we went to a hut school. We led a simple life, but whenever we went to the city, we’d go to the theatre. I was a Bachchan fan & wanted to be like him. At 9, I knew acting was my destiny. But I couldn’t afford to dream & continued my studies. Still, my mind refused to focus on anything else, so at 17, I left for DU. There, I did theatre but my family had no idea. Finally, I wrote a letter to dad–he wasn’t angry & even sent me Rs.200 to cover my fees! People back home called me ‘good for nothing’ but I turned a blind eye. I was an outsider, trying to fit in. So, I taught myself English & Hindi–Bhojpuri was a big part of how I spoke. I then applied to NSD, but was rejected thrice. I was close to committing suicide, so my friends would sleep next to me & not leave me alone. They kept me going until I was accepted. That year, I was at a chai shop when Tigmanshu came looking for me on his khatara scooter–Shekhar Kapur wanted to cast me in Bandit Queen! So I felt I was ready & moved to Mumbai. Initially, it was tough–I rented a chawl with 5 friends & looked for work, but got no roles. Once, an AD tore my photo & I’ve lost 3 projects in a day. I was even told to ‘get out’ after my 1st shot. I didn’t fit the ideal ‘hero’ face–so they thought I’d never make it to the big screen. All the while, I struggled to make rent & at times even a vada pav was costly. But the hunger in my stomach couldn’t dissuade my hunger to succeed. After 4 years of struggle, I got a role in Mahesh Bhatt’s TV series. I got Rs.1500 per episode–my first steady income. My work was noticed & I was offered my first Bollywood film & soon, I got my big break with ‘Satya’. That’s when the awards rolled in. I bought my first house & knew…I was here to stay. 67 films later, here I am. That’s the thing about dreams–when it comes to turning them into reality, the hardships don’t matter. What matters is the belief of that 9-year-old Bihari boy & nothing else.” — HOB with @sonylivindia brings to you the story of Manoj Bajpayee, whose life has come full circle. To watch his award winning performance in Bhonsle, click on the link in bio!

A post shared by Humans of Bombay (@officialhumansofbombay) on Jul 1, 2020 at 5:25am PDT

The post ‘ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବା ସ୍ଥିତିରେ ଥିଲି’ appeared first on Odisha Reporter.

from Odisha Reporter https://ift.tt/2BlhOCD